SCG Experience Creative Living

     ลมทะเลพัดอ่อน ๆ มาจากชายหาดชะอำของเดือนเมษายน

     ผมลัดเลาะถนนเลียบหาดชะอำพาตัวเองไปยังถนนสู่หนองตาพดของเมืองชะอำ จ.เพชรบุรี ลัดเลาะถนนสายเงียบ ๆ เส้นทางไปหาดปึกเตียนจนเจอทิวรั้วต้นไม้ปลูกเป็นแนวไปถึงที่หมายของผม ผ่านทางเข้าที่เป็นรั้วคอนกรีตเปลือยมีป้ายชื่อโรงแรมเล็ก ๆ บอกว่าถึงที่หมาย ป้ายนั้นเขียนว่า “Hôtel de la Paix” (โฮเตล เดอ ลา เปซ์)

     เดินผ่านที่จอดรถซึ่งเป็นลานโรยกรวดได้ไม่นานผ่านแนวรั้วต้นไม้สูงอีกชั้นก็จะพบกับส่วน lobby ต้อนรับที่สถาปนิกออกแบบคล้ายกับม้านั่งขนาดใหญ่คลุมร่มเงาจากแดดชะอำ มันกลายร่างเป็นส่วนโถงโล่งขนาดใหญ่ ก่อนจะผ่านไปยังใต้ม้านั่งไม้ขนาดยักษ์นี้จะพบกับลานทางเข้าที่ออกแบบไว้สอดรับกับบันไดทางขึ้น ทั้งลานและบันไดถูกปูไว้ด้วยหินอ่อนสีขาว เมื่อโดนแดดยามบ่ายของชะอำทำให้ผมต้องหรี่ตาลงพร้อมกับรีบก้าวไปยัง lobby ด้านบน จนลืมมองรายละเอียดรอบ ๆ ที่มีแท่นน้ำพุหินอ่อนผุดขึ้นมา มีน้ำรินไหลออกมาอย่างช้า ๆ มุมมองที่เริ่มเปลี่ยนจากการก้าวขึ้นไปแต่ละขั้นของบันไดทำให้เห็นขอบฟ้าทีละนิด ๆ จนพ้นบันไดขั้นสุดท้ายภาพที่เป็นส่วนสำคัญของโครงการก็พลันเกิดขึ้น

     ภาพที่ใส่กรอบด้วยสถาปัตยกรรม เป็นภาพทะเลชะอำในมุมสุดลูกตา มันถูกล้อมด้วยกรอบจากไม้ที่เป็น lobby และคอนกรีตเปลือยสลับไปกับไม้ผิวดิบ ส่วนห้องพักที่ผิวเป็นคอนกรีตเปลือยสลับกับไม้ดิบเป็นผนังบังลมให้น้ำในสระ reflecting pool ดูสงบนิ่ง ผิวน้ำแทบไม่ไหวติง สะท้อนเงาจากทิวต้นหูกระจงขับให้ภาพทะเลที่เห็นไกลลิบดูน่าค้นหาต่อไป ผมมีความสนใจของโรงแรมนี้ตรงเรื่องของการออกแบบ เนื่องจากที่ตั้งโครงการมีความน่าสนใจตรงที่การแก้ปัญหา จากที่ดินที่มีรูปร่างแคบยาว มีพื้นที่ติดหน้าหาดน้อย ซึ่งโรงแรมที่ขายวิวทะเลนั้นการออกแบบให้รับภาพทะเลเป็นสิ่งที่สำคัญ แต่เมื่อโจทย์จากที่ดินซึ่งมีรูปร่างยากต่อการออกแบบ การแก้ปัญหาจึงต้องใช้วิธีกระจายกลุ่มอาคารและสร้างความพิเศษขึ้นมาเป็นเนื้อหาในการออกแบบ

     การแก้ปัญหาเหล่านี้เป็นฝีมือการออกแบบจาก DBALP โดย ดวงฤทธิ์ บุนนาค

     อาคารถูกแยกออกเป็นกลุ่มตามการใช้งาน ประกอบไปด้วยอาคาร Event Center ที่วางตัวเองอยู่ด้านหน้าทางเข้ารองรับกิจกรรมงานเลี้ยงต่าง ๆ หลังจากผละส่วนนี้เพื่อขึ้นมายังlobby  ผ่านสระน้ำสีดำที่ทอดยาวสุดสายตาแล้วเดินลงบันไดมาจะพบกับส่วนพิเศษของโรงแรมนี้คือผนังหินกลิ่น  Herzog & de Meuron ที่สถาปนิกได้รับอิทธิพลจากงาน Winery ของพวกเขากลายเป็น sunken court ที่ห่อไว้ด้วยบาร์ ห้องอาหาร ในการออกแบบผนังหินที่เรียงรายยาวไปจนถึงชายทะเล ผนังหินที่ดูทึบหนักถูกระเบิดออกเป็นระยะเพื่อรองรับสระว่ายน้ำ เมื่อเข้ามาใน คอร์ตหินนี้มุมมองจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงท้องฟ้าเท่านั้นที่อนุญาตให้เข้ามาเยี่ยมเยือน เมื่อลัดเลาะผ่านผนังหินจะพบกับส่วนห้องพักที่คั่นกับส่วนบริการกลางด้วยแนวต้นหูกระจง เกิดร่มเงาดูสงบตลอดทางเดิน สุดทางเดินในเงาหูกระจงนั้นจะเป็นส่วนวิลล่าซึ่งไม่ไกลนักจากหาด เส้นทางที่ขนาบด้วยต้นหูกระจงกับผนังหินดูราวกับเป็นเส้นทางค้นหาชายหาดอันลึกลับในความรู้สึกผม

     ส่วนที่ผมสนใจอีกคือส่วนบริการสถาปนิกวางไว้ด้านหน้าติดกับ lobby ซ่อนตัวมันเองอยู่หลังพุ่มไม้ แนบเนียน ง่ายต่อการบริการ รองรับกับถนนเส้นทางบริการที่เป็นถนนเล็ก ๆ รอบที่ดิน แม้ว่าในตอนแรกโจทย์จะดูยากแต่การแก้ปัญหาได้เป็นแนวคิดในการทำงานได้ แม้ว่าโรงแรม รีสอร์ตริมทะเลในเมืองไทย เราจะชินตากับงานที่ออกแบบด้วยรูปแบบที่ขับเน้นความเป็นตะวันออกมากกว่างานนี้ที่มีเส้นสายเรียบง่ายในแนวทางแบบนีโอโมเดิร์น แต่การสร้างบรรยากาศแบบเมืองร้อนที่มีร่มเงา แสงรำไรสลับกับแสงจัดจ้าของชะอำ รายละเอียดทางสถาปัตยกรรมเหล่านี้กลับช่วยให้เกิดมนต์บางอย่าง

     เดินกลับมาจากหาดแล้วผมทอดสายตาไปยังอ่าวไทยอีกครั้ง ผืนน้ำที่วางตัวเป็นแนวยาวขนานกับท้องฟ้าเกิดเก็บเป็นความว่างเปล่าในความรู้สึก ที่ทำให้ผมได้ผ่อนพักเรื่องวุ่นวายไปได้อย่างไม่รู้ตัว